Diplomacia ndërkombëtare dhe konferenca e Rambujesë 1998-1999

Ndërkombëtarizimi i çështjes së Kosovës në arenën ndërkombëtare kishte qenë një proces mjaftë i vështirë, në të cilën kishin ndikuar akterë nga më të ndryshëm. Sëpari duhet theksuar që nga vitet 1990 politika paqësore e ndjekur nga shqiptarët në krye me liderin historik Ibrahim Rugovën në fillimet e saj ishte parë e domosdoshme. Kjo domosdoshmëri u cilësua si e drejt deri në vitet 1995, kur edhe ishte mbajtur Konferenca e Dejtonit. Pas mbajtjes së Konferencës së Dejtonit shqiptarët ishin ndjerë të përjashtuar dhe çështja e tyre nuk ishte diskutuar fare në këtë Konferencë, kjo mendohej se ishte një porosi e qartë për shqiptarët nga faktori ndërkombëtar. Bile në këtë konferencë kishte pasur diplomat që si përgjigje ndaj shqiptarëve se pse nuk ishte diskutuar çështja e tyre në Konferencën e Rambujesë, ai kishte thënë që në Rambuje ishin ftuar ata që kishin luftuar. Pra duhej të mendohej për radikalizimin e lëvizjes dhe veprimeve të shqiptarëve në raport me dhunën dhe gjenocidin që po vazhdonte të ndodhte ndaj tyre në Kosovë nga regjimi i Millosheviçit. Kështu pas masakrave që filluan të ndodhnin në Qirezë e Likoshan e Prekaz, shihej qartë që vetëm me luftë të armatosur ndoshta shqiptarët mund të trajtoheshin në nivele më të larta të diplomacisë ndërkombëtare dhe mund të bëheshin pjesë e Konferencave ndërkombëtare si ajo e Rambujesë. Rambuje ishte cilësuar me plotë të drejt si niveli më i lartë i ndërkombëtarizimit të çështjes së Kosovës, kjo fal edhe luftës çlirimtare të UÇK-së që kishin filluar shqiptarët. Pra pa këtë luftë vështirë që do të organizohej një konferencë e nivelit të tillë ndërkombëtare dhe që do të trajtohej çështja e Kosovës në mënyrë kaq serioze nga Bashkësia Ndërkombëtare. Prandaj mendoj që Konferenca e Rambujesë ishte një fillim i një kapitulli të ri për Kosovën dhe shqiptarët, kapitull i cili do të kulmoj me çlirimin e Kosovës nga Serbia dhe pavarësinë e saj në vitin 2008.