Timologjia letrare e Bajram Krasniqit

Përmbajtje e shkurtër: Kritika letrare dhe historia e letërsisë shqipe identifikojnë në gjysmën e dytë të viteve 70 një kapacitet interpretues e sintetizues me interes për vlerësimin dhe mendimin letrar shqiptar. Emri i Bajram Krasniqit vjen në letrat shqipe si një vetje premtuese, si një simbiozë që përbashkon në një talentin e rrallë interpretues me dijetarin e pajisur me njohuri të gjithanshme teorike e historiko-letrare që do t’i mundësojnë bërjen e sintezave mbi autorë, vepra, fenomene letrare, zhanre, mbi tipologjinë letrare dhe përgjithësisht mbi aspekte të kronologjisë zhvillimore të letërsisë shqipe. Përtej kësaj, faktet letrare shqipe, jo një herë, në studimet e tij, i vë në korrelacion me ato të letërsive të popujve përreth, madje edhe me vlera të përbotshme letrare. Që në veprën e tij të parë “Komunikime letrare” (Prishtinë, 1980) ai do të dëshmojë kapacitetet e tij aksiologjike nëpërmjet shenjave të qarta të formësimit të një timologjie vetjake letrare. Nuk është fjala vetëm për një lexim ndryshe të letërsisë, ngaqë Bajram Krasniqi, me vizionin e tij interpretues dhe njohës, ka ecur në rrugën e formësimit të një sistemi vetjak vlerësues. Kjo e bën që të veçohet si një kritik letrar dhe studiues letërsie me identitet të veçantë. Një autor që nuk ndoqi modele dhe që, fatkeqësisht, nuk u pasua si një model në kritikën tonë letrare dhe as në studimet tona letrare.