Çështja e statusit politik të shtetit shqiptar gjatë vitit 1921

Artikulli trajton problemin e statusit politik të shtetit shqiptar të trajtuar në Li dhjen e Kombeve dhe në Konferencën e Ambasadorëve në Paris gjatë vitit 1921. Pranimi i Shqipërisë në Lidhjen e Kombeve në dhjetor të vitit 1920 nuk e zgjidhi përfundimisht çështjen e njohjes ndërkombëtare të shtetit shqi ptar. Protokolli i nënshkruar në Londër, në prill 1915, vazhdonte të mbetej nj ë shqetësim permanent për drejtuesit e shtetit shqiptar. Fan Noli e kundërshtoi kërkesën e përfaqësuesve të shteteve fqinje që mbështetej edhe nga drejtuesit e qeverisë britanike, të cilët ishin të mendimit se çështja shqiptare nuk mund të trajtohej nga Lidhja e Kombeve, por ajo duhej t’i kalonte Konferencës së Ambasadorëve. Qeveria italiane ishte për ruajtjen e kufijve politikë të Shqipërisë të vitit 1913, por ajo kërkonte që në lidhje me statusin e ardhshëm politik të këtij vendi Italia të fitonte të drejta speciale në Shqipëri. Drejtuesit e qeverisë britanike mendonin se Shqipëria duhej të ekzistonte si një shtet plotësisht i pavarur, por ata kishin rezervën që kufijtë e shtetit shqiptar duhej t’i pësonin disa ndryshime të vogla. Vendimi i Konferencës së Ambasadorëve të Fuqive të Mëdha, i datës 9 nëntor 1921, njohu pavarësinë e shtetit shqiptar, por konfirmoi në njëfarë mase “të drejtat speciale” të Italisë në Shqipëri si dhe disa “rektifikime” në kufijtë e saj me Mbretërinë Serbo-Kroato-Sllovene.