Εμπειρία, κρίση και μη αναστοχαστική επιδέξια πράξη στο έργο του John McDowell: από το Νους και Κόσμος στη διαμάχη Dreyfus-McDowell

Η διατριβή εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεται το εννοιακό στοιχείο με την αντίληψη και τη μη αναστοχαστική επιδέξια πράξη, στο έργο του John McDowell, κυρίως από το Ο Νους και ο Κόσμος μέχρι και τη διαμάχη Dreyfus - McDowell. Αναφέρεται σε δύο όψεις αυτού του σχετισμού: η μία αφορά στον έλλογο σχετισμό εμπειρίας και κρίσης, όπως τον υπερασπίζεται ο McDowell, με βάση τη σύλληψη της εμπειρίας ως εννοιακά διαποτισμένης και με βάση την κατανόηση της ορθολογικότητας ως δύναμης με μετασχηματιστική ισχύ. Η δεύτερη όψη αφορά στο αν σχετίζεται, και πώς, το εννοιακό στοιχείο με τη μη αναστοχαστική επιδέξια πράξη. Η διατριβή εξετάζει επιμέρους προβλήματα που προκύπτουν από τη θέση του McDowell για διεισδυτική ορθολογικότητα στην αντιληπτική ζωή, τα οποία αφορούν στην αξιοποίηση της ιδέας της δεύτερης φύσης και της ιδέας για ανοιχτότητα του υποκειμένου στον ανεξάρτητο από αυτό κόσμο, καθώς και σε ζητήματα που αφορούν στον δικαιολογητικό ρόλο της εμπειρίας. Επιπλέον, η διατριβή επεξεργάζεται την επιχειρηματολογία των Dreyfus - McDowell στη μεταξύ τους διαμάχη αναφορικά με τον ρόλο των δυνάμεων της ορθολογικότητας στην πρακτική ζωή και υπερασπίζεται τη θέση ότι η πρακτική ζωή των έλλογων ζώων είναι εγγενώς –και όχι συγκυριακά– προσβάσιμη από τις δυνάμεις της ορθολογικότητας. Αν δεν επιτευχθεί αυτή η υπεράσπιση, διαστρεβλώνεται η ενότητα και η συνέχεια της αυτοσυνειδησίας του υποκειμένου στη μη αναστοχαστική πράξη, καθώς καθίσταται αδύνατη η σύνδεση της ζωικότητας με την ορθολογικότητα. Αυτή η σύνδεση βασίζεται στην υπεράσπιση μιας μη περίκλειστης και μη προσθετικής εικόνας για την ορθολογικότητα. Τέλος, στη διατριβή απορρίπτεται η θέση ότι η σκέψη είναι «εχθρός» της επιδέξιας διαχείρισης, και υποστηρίζεται ότι το εννοιακό στοιχείο λειτουργεί δυνάμει και όχι μόνο ενεργεία.