Ikona e letërsisë shqipe për fëmijë: Adelina Mamaqi

Ky punim trajton krijimtarinë për fëmijë të Adelina Mamaqit, me ç’rast analizohen veprat e saj të botuara deri në vitin 1990. Në qendër të punimit është mënyra se si autorja ndërthur elementet poetike, fabulën dhe mesazhet edukative, duke krijuar një letërsi të veçantë që i flet drejtpërdrejt botës së fëmijëve. Përmes një qasjeje stilistike dhe tematike, punimi eksploron përdorimin e vargut ritmik, figuracionit dhe narrativës në letërsinë e saj, si dhe ndikimin e ideologjisë në disa prej teksteve. Për dallim nga shumë bashkëkohës, Mamaqi nuk imponon mesazhe moralizuese, por ndërton marrëdhënie të natyrshme me lexuesin, duke e përfshirë atë në një botë të pasur me lojëra fjalësh, ritëm dhe personazhe të gjalla. Krijimtaria e saj përfaqëson një moment të rëndësishëm në letërsinë shqipe për fëmijë, si në aspektin artistik ashtu edhe në ndikimin e saj më pas. Punimi synon të theksojë rolin e Mamaqit si një figurë qendrore në historinë e letërsisë për të vegjlit, duke argumentuar se vepra e saj mbetet e rëndësishme edhe sot për nga vlera estetike dhe komunikimi i drejtpërdrejtë me fëmijët.