„Być” a „stawać się” osobą w rodzinie

Każdy człowiek jest osobą – kimś wyjątkowym, niepowtarzalnym, niezastąpionym w swym istnieniu (jedynie w wypełnianych funkcjach możemy być zastępowani przez innych). To „bycie” osobą związane jest z aspektem ontycznym. Istnieje jeszcze drugi fakt związany z naszą osobową tożsamością – „stajemy się” osobami. Ten dynamizm związany jest z aspektem etycznym – na skutek czynów dobrych moralnie „staję się” bardziej osobą, natomiast z powodu czynów moralnie złych – „zmniejszam się”, degraduję jako osoba. Zasadniczą rolę w kształtowaniu osobowego profilu człowieka odgrywa rodzina. To w tym środowisku człowiek widziany jest jako ktoś ważny i wyjątkowy, tam również dojrzewa on moralnie. W niniejszym artykule zaprezentowany został problem urzeczywistnienia się człowieka jako osoby, owego „stawania się” osobą, który bierze początek w środowisku rodzinnym. W swoich analizach odniosłam się do wybranych aspektów rodzinnych biografii osób znanych i podziwianych, jak: św. Matka Teresa z Kalkuty, Matka Elżbieta Róża Czacka oraz Jean Vanier.