Accordinğ To The Quran Unbelief From The Sense And Talents of The Heart

Kur’ân-ı Kerim’in beyan buyurduğuna göre insan, hem iyiliğe hem de kötülüğe kabiliyetli bir varlık olarak yaratılmıştır. Ne var ki lütuf ve keremi sonsuz olan Allah, insanı bu iki zıt kabiliyeti arasında şaşkın ve perişan bırakmamış, ona “akıl” gibi temyiz edici bir kuvvet vermiştir. Cenab-ı Hak Yüce Kitab’ında insanı, önüne İlâhi gerçekleri sere¬rek, devamlı aklını kullanmaya çağırmaktadır. Allah tarafından aklım kullanmayanlar zemmedilirken, akıl sahipleri yani kendilerine verilen akıl nimetini gerçek anlamda kullananlar da övülmektedirler. Kur’ân-ı Kerim’de insanları akletmeye yönelten ayetler olduğu gibi, akletme işini kalbin yaptığım, iman ve imansızlıkların kalpten çıktığım belirten ayetlerde pek çoktur. Çünkü kalp, insanı gerçek bil-giye götüren bir kaynaktır. İman, küfür, hasenat, seyyiat onun fiili erindendir. Bu yüzden kalp insanın özü ve günahın gerçek mahallidir. Bütün duyu¬lar, kalbin hizmetçileri durumundadır. Kur’ân’da duyular ile anlamanın, akletmenin merkezi sayılan kalp arasında çok sıkı bağlar vardır. Bu sebeple Kur’ân’da duyuları olmayanın düşünemeyeceği ve kendilerine duyular verilen insanların da niçin düşünemedikleri her zaman sorgulanmıştır. sâlim düşünebilmek için duyulardan istifade edil¬mesi gerektiği ifade edildiği gibi, duyular ve kalbin görevlerini yap-madıklarından, yani anlayıp akletmediklerinden de söz edilir. Gerçekte sağır ve dilsiz olmayan insanlar sağır ve dilsiz olarak vasıflandırılırlar.