Żywieniowe strategie przetrwania. Polscy uchodźcy polityczni w Anglii wobec perspektywy niedożywienia i głodu w latach trzydziestych i czterdziestych XIX wieku

W XIX w. jednym ze skutków emigracji lub wygnania było często zerwanie bezpośredniego kontaktu z kręgiem kulinarnej kultury kraju pochodzenia. Zerwanie to rodziło tęsknotę i dyskomfort, z którymi emigranci starali się walczyć odtwarzając na wychodźstwie smaki ojczyzny. Dla wielu uboższych emigrantów fundamentalnym zagrożeniem było wszakże zachwianie samych podstaw egzystencji i konieczność radzenia sobie z perspektywą niedożywienia. W niniejszym artykule analizie poddano strategie, przy pomocy których uczestnicy brytyjskiej gałęzi Wielkiej Emigracji po powstaniu listopadowym starali się oddalać od siebie widmo głodu. Omówiono kolejno różne metody, które pozwalały mniej zamożnym eks-powstańcom zestawiać codzienne menu, a co w charakteryzującej się wysokimi kosztami życia Wielkiej Brytanii nie było łatwe. Wśród sposobów tych wskazano zarówno te, które były pomysłami samych emigrantów, jak i te, które zapożyczali oni od przedstawicieli uboższych warstw angielskiego społeczeństwa.