O dziczyźnie na polskich stołach w drugiej połowie XIX wieku

Dziczyzna przez wieki była ważnym składnikiem ludzkiego pożywienia. Samo jej jedzenie było elementem tradycji wielu warstw społecznych na przestrzeni dziejów. Każda z grup społecznych w XIX w. w inny sposób korzystała z dziczyzny. Dla chłopów dziczyzna dawała możliwość przetrwania lub szybkiego zarobku, natomiast na stołach ziemiańskich gościła ona często i była jednym z ważniejszych składników menu. Autorzy artykułu zwrócili uwagę na kwestie zdobywania dziczyzny, wygląd polowania oraz na jakie zwierzęta polowali myśliwi. Opisano zwierzyńce, czyli metody hodowli zwierząt leśnych, a także kwestię dystrybucji dziczyzny. Następnie omówiono metody przygotowywania mięsa. Końcowa część pracy została poświęcona na opis konkretnych dań z dziczyzny opierając się na XIX-wiecznych książkach kucharskich oraz archiwach rodzinno-majątkowych. Przygotowanie i spożywanie posiłków może być czynnością bardzo prozaiczną, służącą jedynie zaspokojeniu głodu, spełnieniem jednej z podstawowych potrzeb fizjologicznych. Posiłek może też przybrać formę szczególnej celebracji – naznaczonej obfitością i kunsztownym sposobem przyrządzenia poszczególnych dań, uroczystym podaniem ich do stołu. Autorzy w głównej mierze zwrócili więc uwagę na to, jak i w jakiej formie spożywano dziczyznę w drugiej połowie XIX w.