Dietetyka lecznicza w polskich uzdrowiskach w drugiej połowie XIX wieku

W drugiej połowie XIX w. na ziemiach polskich, będących pod zaborami austriackim i rosyjskim, miał miejsce szybki rozwój kultury uzdrowiskowej. Mieszkańcy tych terenów nie tylko decydowali się na wyjazdy do uznanych zagranicznych kurortów, ale zaczęli również korzystać z „rodzimych” uzdrowisk, z których niejedno przeżywało swój rozkwit. Nastąpił przy tym proces demokratyzowania się kultury uzdrowiskowej. W polskich uzdrowiskach stosowano szereg różnego typu zabiegów leczniczych, które nie różniły się od tych przeprowadzanych w najbardziej znanych europejskich kurortach. Jednocześnie z zabiegami zaczęto wprowadzać różne typy diet leczniczych. Początkowo niezbyt różniły się one patrząc przez pryzmat odmiennych schorzeń i dolegliwości kuracjuszy. Jednak wraz z postępem lecznictwa uzdrowiskowego, jego „unaukowieniem” i rozwojem dietetyki w ostatnich dekadach XIX i początkach XX w., pojawiło się szereg specjalistycznych diet leczniczych. Ponadto w części uzdrowisk zaczęto stosować specjalne diety dostosowane do profilu leczniczego i charakteru danej miejscowości. Tym starano się pozyskać kuracjuszy i gości. W tekście zamierzam, w oparciu o źródła różnej proweniencji, pokazać wybrane, najbardziej charakterystyczne ówczesne diety lecznicze. Ponadto staram się prześledzić czy uzdrowiska kładły nacisk na reklamowanie dietetyki i dobrej kuchni. Analizy dotyczą tzw. „krajowych” uzdrowisk, czyli galicyjskich oraz położonych w granicach Królestwa Polskiego i na Śląsku Cieszyńskim.