„Lubię moment przybycia do miasta i moment jego opuszczenia, wszystko pomiędzy nimi jest parszywe”. O reorganizacji przestrzeni wewnętrznej w antywesternie

Autor analizuje przestrzenie zamknięte w antywesternie, kładąc szczególny nacisk na ich funkcje semiotyczne oraz estetyczne. Wskazuje przyczyny degradacji filmowego wizerunku wnętrz, upatrując w ich przedstawieniowej reprezentacji świadomego odrzucenia mitycznej struktury gatunku. Zerwanie z postawą idealizacyjną nie tylko rzutuje na elementy ikonografii oswojonej przez western klasyczny, lecz przede wszystkim akcentuje bezzasadność działań mitycznego Człowieka Zachodu oraz bronionej przez niego Społeczności. Owo odejście od funkcji sprzężonych z wizerunkiem wnętrza jest ilustrowane przykładami uwzględniającymi nowatorskie wówczas narzędzia języka filmowego oraz ich konsekwentne zastosowanie dla założeń dramaturgicznych.