W stronę spersonalizowanego miasta?

Od czasów Platona i Witruwiusza obserwujemy nieustanne wysiłki zmierzające do poszukiwania prawdy, dobra i piękna skupione wokół miasta jako idei politycznej i fundamentalnie egzystencjalnej przestrzeni. Przez wieki wysiłki te były połączone z myśleniem o idealnym układzie i kompozycji miasta, poczuciu podmiotowości jego mieszkańców i użytkowników, ich doświadczaniu czasu i przestrzeni. Szczególnie w ostatnich dekadach, kiedy to nie przestrzeń, a czas i jego przyspieszenie stały się podstawową zasadą naturalnego porządku rzeczy, rola architektury uległa zmianie. Technologie informacyjne uczyniły z niej akt komunikacji, a tym samym część przekazu systemu medialnego. Odwróciły one również kierunek i sposób myślenia o rozwoju miast - z jedynej jednorodnej czasoprzestrzeni do miasta spersonalizowanego, opartego na zindywidualizowanych osobowościach i odpowiadających im miejscach zarówno w rzeczywistości fizycznej, jak i wirtualnej. W modernistycznej wizji miasta kontinua czasoprzestrzenne obejmujące absolutne jakości były a priori preferowane w stosunku do myślenia o mieście jako zbiorze różnych obszarów, sieci relacji i przepływów, które łączą się, łączą lub rozdzielają. Czasy zaawansowanych technologii komunikacyjnych stawiają pytanie o ontologiczny status miasta, w którym ideałem stała się niezależność i indywidualizm w kontaktach międzyludzkich wraz z mechanizmami utraty tożsamości symbolizowanymi przez usunięcie relacji społecznych z kontekstu przestrzeni.