Hagiologia „aspektowa” jako perspektywa integracji badań teologicznych i nieteologicznych

W artykule jest opisana hagiologia aspektowa jako propozycja nowej dyscypliny wywodzącej się z hagiologii klasycznej. Teza jest rozwinięta w pięciu punktach: opis warmiński badań hagiologicznych, rozróżnienie pojęć – hagiologia klasyczna i aspektowa; hagiologiczna specjalizacja w ‘aspekcie’ (tu jest przedstawiony szkic systematyzacji hagiologii aspektowej w porównaniu z klasyczną: przedmiot, źródła, cel badań, badania podstawowe), multidyscyplinarność i transdyscyplinarność hagiologii aspektowej oraz innowacyjność jej badań. Przedmiotem badań hagiologii klasycznej jest świętość jako kwestia badana w źródłach objawionych oraz w etosie religijnym kandydatów na ołtarze. Przedmiot badań hagiologii aspektowej zawiera elementy sacrum znajdujące się w kulturze oraz należące do źródeł dyscyplin spoza dziedziny nauk teologicznych. Sacrum w kulturze powinno być przebadane różnymi metodami specjalistycznymi, dlatego badania nad tym przedmiotem są interdyscyplinarne. Korelacja badań interdyscyplinarnych badań specjalistycznych domaga się utworzenia dwóch zespołów badawczych: transdyscyplinarnego i multidyscyplinarnego. Koncentracja nad przedmiotem hagiologicznym jako wspólnym dla różnych dyscyplin teologicznych i spoza teologii prowadzi do utworzenia samodzielnej specjalizacji – którą autor artykułu nazywa „hagiologią aspektową”. Rozwój badań w ramach hagiologii aspektowej ma charakter otwarty na potrzeby społeczne i gospodarcze (czyli innowacyjny) z zachowaniem wymiaru proludzkiego.