Industrija Bosne i Hercegovine, industrijska politika i reindustrijalizacija

Jačanjem neoliberalnog pristupa ekonomiji širom svijeta osamdesetih i devedesetih godina prošlog stoljeća tržištu su prepuštene ključne odluke u vezi s alokacijom ekonomskih resursa. Aneks 4 Dejtonskog mirovnog sporazuma (DPA) iz 1995. koji se odnosi na Ustav BiH kreiran je upravo na zasadama neoliberalnog koncepta po kojima će razvoj pokretati slobodno tržište, pa čak i proces integracije BiH u Europsku Uniju (EU). Razvoj industrije odvijao se bez ikakvih formalnih industrijskih strategija, ali su strategije privatizacije i horizontalno provedene reforme utjecale na razvoj industrije. U periodu 2005–2024. industrija pokazuje znakove blage deindustrijalizacije u oblasti zaposlenosti, ali i znakove blage reindustrijalizacije u oblasti stvaranja BDV-a. BiH se već 20 godina nalazi u zamci srednjeg dohotka koja se najprije može prevazići jačanjem industrije, odnosno reindustrijalizacijom. Zemlje koje su slabile industriju uglavnom nisu ni ostvarivale konvergenciju s razvijenima i nisu ušle u fazu visokog dohotka. Deindustrijalizacija uz srednji dohodak poznata je kao fenomen preuranjene deindustrijalizacije (premature deindustrialization). Stadij srednjeg dohotka najteži je za prevazilaženje pa je zato posebno važno podići konkurentnost industrije. Uz intenziviranje reformi za ulazak u članstvo EU i primjenu efektivne industrijske politike BiH ima priliku da kroz reindustrijalizaciju na bazi strukturalnih transformacija prevaziđe zamku srednjeg dohotka i dostigne razvojnu fazu visokog dohotka.