Roli i kancelarit gjerman Otto von Bismarck gjatë krizës lindore 1875–1878 sipas historiografisë anglofone

Në vitet 70 të shek. XIX në diplomacinë evropiane figurë kyçe ishte kancelari gjerman Otto von Bismarck. Pasi që kishte arritur të bashkonte Gjermaninë, tashmë i duhej që këtë bashkim ta mbante të fuqishëm dhe të sigurt. Pozita gjeografike e Perandorisë Gjermane, e gjendur mes fuqive kryesore kontinentale: Francës – armikes së vjetër, Perandorisë Austro-Hungareze dhe në Lindje Rusisë Ca riste, e detyruan atë që të merrte hapin e sigurisë, atë të ruajtjes së balancës mes Fuqive të Mëdha e që ishte krijimi i Ligës së Tre Perandorëve, mes Gjermanisë, Rusisë dhe AustroHungarisë. Funksionimi i kësaj lige nuk kishte jetëgjatësi, sepse e meta e saj më e madhe u shfaq në fillim viteve 70 të shek. XX, fillimisht me kryengritjen në Bosnjë dhe Hercegovinë, kryengritje kjo që nxori në pah Çështjen Lindore, si çështje ende e pazgjidhur mes fuqive të kohës, e kjo po ashtu qoi në shpërfaqjen e interesave të kundërta të aleatëve nga Liga e Tre Perandorëve lidhur me Ballkanin. Kjo e vuri pa dyshim në pozitë të palakmueshme Bismarckun, i cili u mundua të gjente zgjidhje mes aleatëve të tij. Në këtë punim do të shohim se si Bismarcku – sipas historiografisë anglofone – e gjeti veten në këtë krizë dhe se cili is hte roli i tij me theks të veçantë gjatë punimeve të Kongresit të Berlinit.