Historia e institucioneve arsimore islame të zonës së Shkodrës: Mejtepet

Depërtimi në shkallë të gjerë i fesë islame në radhët e popullsisë  shqiptare gjeti shprehje pikë së pari në qytete. Me vendosjen e osmanëve  në qytetet shqiptare ato filluan të funksionojnë si qendra administrative, ekonomike dhe kulturore të sistemit të ri politik. Në përshtatje me rolin e tyre ekonomik e shoqëror, në qytet u përqendrua jo vetëm shumica e personelit administrativ dhe ushtarak, por edhe misionarët, ulematë,  dijetarët e predikuesit islamë, në fillim të ardhur nga jashtë dhe më vonë vendas, së bashku me institucionet e kultit, që u ndërtuan dhe u shumuan. Në konvertimin në Islam nuk ka pasur dhunë, por çdo gjë me dëshirë. Edhe nëse ka ekzistuar ndonjë rast nga persona të veçantë për të ushtruar ndikimin e tyre, ata janë penguar nga ligjet e sheriatit. P.sh., dy prej sulltanëve osmanë, Selimi I (1512-1520) dhe Murati IV (1623–1640), që projektuan islamizimin me forcë të gjithë popullsisë së krishterë të perandorisë, u detyruan të hiqnin dorë që në fillim prej këtij projekti, për shkak të kundërshtimit të vendosur të drejtuesve të lartë myslimanë- ulemave, dijetarëve dhe të shehut islam të kohës, që nuk i dhanë lejen përkatëse, fetvan, për një veprim të tillë, sepse ishte në kundërshtim me parimet e fesë islame.  Përhapja e fesë islame dhe shtimi i popullsisë myslimane diktoi ngritjen e institucioneve fetare dhe atyre arsimore. Me rritjen e lagjeve dhe të popullsisë myslimane, pothuajse çdo lagje ka pasur xhaminë e vet. U bë zakon dhe traditë, që në çdo qendër lagjeje të qytetit dhe të fshatit, të ndërtoheshin xhami, teqe, mejtepe, të cilat u shoqëruan edhe me ndërtimin e komplekseve arsimore e kulturore, në shërbim të tyre.