Dionizyjskość jako idea religijna w teorii symbolizmu Wiaczesława Iwanowa oraz w psychologii analitycznej Carla Gustava Junga

W artykule tym analizuję dionizyjskość jako ideę religijną, odnosząc się do teorii symbolizmu Wiaczesława Iwanowa oraz psychologii analitycznej Carla Junga. Obaj myśliciele, inspirując się teorią Nietzschego o pierwiastku dionizyjskim, podjęli próbę przezwyciężenia nihilizmu poprzez połączenie dionizyjskości z chrześcijaństwem, lecz każdy w innym celu. W pracy tej porównuję ich krytykę estetycznego podejścia Nietzschego do porządku dionizyjskiego oraz przedstawiam rozwiązania każdego z tych myślicieli. W historycznym kontekście rozwoju dionizyjskości jako idei religijnej zwracam uwagę na myśl niemieckiego romantyzmu, w tym Hölderlina i Novalisa, oraz badam problem „światowej nocy” i zagadnienie oczekiwania na powrót „prawdziwego światła”.