Pseudoepigraf De dignitate conditionis humanae: jego patrystyczne źródła i wkład w rozwój pojęcia godności człowieka

Artykuł opisuje pochodzenie, autorstwo i znaczenie pseudoepigrafu De dignitate conditionis humanae dla rozwoju pojęcia godności człowieka. De dignitate conditionis humanae, powstałe z przeplecenia i nieznacznego rozwinięcia dwóch traktacików, Dicta Albini de imagine Dei oraz Dicta Candidi presbiteri de imagine Dei, zawiera sformułowania paralelne do określeń występujących u Hilarego z Poitiers, Leona Wielkiego, w kazaniach Euzebiusza Galikańskiego i pracach Grzegorza Wielkiego. Dyskusja nad powstaniem tekstu osadzona została zatem na tle historii pojęcia „godności stworzenia człowieka” (dignitas conditionis humanae), występującego w incipicie De dignitate conditionis humanae, oraz pokrewnych mu pojęć dignitas hominis, dignitas originis oraz dignitas renovationis. Dicta Albini dyskutowane są z punktu widzenia ich nowatorskiego wkładu w rozumienie pojęcia imago Dei, zaś analiza Dicta Candidi ukazuje przypadek łacińskiej amfibolii, nazwanej „iluzją Kandyda”. Do badania dołączono pierwsze polskie tłumaczenie traktatu oraz jego części składowych (Dicta Albini i Dicta Candidi).