Antropología ignaciana teocéntrica

Ignacy Loyola po swoim nawróceniu był człowiekiem, któremu na sercu leżał los współczesnych mu ludzi. Był wrażliwy na ludzką biedę, zarówno duchową i moralną, jak i materialną oraz społeczną. Jawi się jako dojrzały człowiek, odznaczający się dużą wrażliwością i otwartością na drugiego człowieka. Skąd w życiu Ignacego płynęła taka troska o człowieka i jego zrozumienie? Wszystko to wypływało z jego osobistego doświadczenia, z refleksji, którą podejmował codziennie. Światło Boże, które otrzymał zarówno w Manrezie, jak i w późniejszych doświadczeniach mistycznych, pomogło mu w pełniejszym rozumieniu człowieka, w jego powołaniu i drodze realizacji tego powołania. W jego pismach można odnaleźć elementy, które pozwalają odkryć jego spojrzenie na człowieka, jego „koncepcję antropologiczną”, która służyła jako pomoc w duchowym prowadzeniu innych i ich osobistej formacji. Celem artykułu jest syntetyczne przedstawienie antropolgii ignacjańskiej, którą można określić jako antropologię teocentryczną, gdyż Święty Ignacy patrzy na człowieka z perspektywy Boga.