Lechoń

Jan Lechoń (Leszek Serafinowicz) wychował się w warszawskiej rodzinie inteligenckiej o korzeniach szlacheckich. Jego pradziadek pochodził ze Żmudzi, dziadek był żołnierzem napoleońskim, rodzice kultywowali idee pozytywistyczne. Ogromny wpływ na kształt wyobraźni poety miały poznawane w dzieciństwie książki, obrazy, zabytki Warszawy, pieśni, spektakle teatralne i patriotyczne rekwizyty. Kolejne rozdziały biografii przedstawiają Lechonia jako genialnego debiutanta poetyckiego, skamandrytę, piłsudczyka, bon vivanta i satyryka, radcę polskiej ambasady w Paryżu, wychodźcę i emigranta politycznego w Stanach Zjednoczonych, redaktora i publicystę „Tygodnika Polskiego”, jednego z liderów emigracyjnego obozu niezłomnych, autora wierszy ukazujących wojenną tragedię Polaków przez pryzmat tradycji antycznej, chrześcijańskiej, romantycznej. Równolegle z kroniką wydarzeń prowadzone są wątki egzystencjalne: choroby nerwowej poety, jego egocentryzmu, uzależnień, niemocy twórczej, przyjaźnii, antypatii, wiary i kontemplacji. Wyraziście zarysowane tło historyczne oraz liczne cytaty z Dziennika i tekstów wspomnieniowych pozwalają dokładnie prześledzić dramatyczną drogę, która doprowadziła autora Karmazynowego poematu do samobójczej śmierci. W książce znalazły się ponadto interpretacje arcydzieł Lechonia, a także analizy jego stosunku do romantyzmu i polskości, fascynacji teorią „poezji czystej”, związków z twórczością Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Stanisława Wyspiańskiego, Józefa Chełmońskiego i Jacka Malczewskiego. Literackie ramy biografii tworzą motywy angeliczne, nawiązujące do rodowego nazwiska poety.