KİŞVƏRİ ŞEİRLƏRİNDƏ DİL VƏ ÜSLUB

Məqalədə göstərilir ki, Kişvəri XV əsr Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli və ən çox diqqətə layiq olan sənətkarlarından biridir. Qeyd olunur ki, fars dilində gözəl əsərlər yazan şair zəmanəsinin keşməkeşlərini daha çox ana dilində yazdığı şeirlərdə əks etdirir. Onun əsərlərində hər şeydən əvvəl canlı xalq dilindən ustalıqla istifadə olunur. Kişvərinin şeirlərində dil sadəliyi və aydınlığı ilə yanaşı ərəb və fars dillərindən gələn ifadə və tərkiblər də vardır. Kişvəri bu tərkiblərə çox vaxt vəzn və qafiyənin tələbi ilə üz tutur. Kişvərinin şeirlərində müəyyən qədər izafət tərkibləri olsa da, onun əsərlərini səciyyələndirən mühüm keyfiyyətlərdən biri xalq dilinin obrazlı deyimlərindən məharətlə istifadə edilməsidir. Xalq dilinin əlvan deyimlərinə yaxşı bələd olan şair bu deyimlərdən yerli-yerində bəhrələnərək təbii səslənən, ürəkdən gələn sənət inciləri yaradır. Kişvəri də böyük mütəfəkkir sələfi Nəsimi kimi, xalqın həyatına, onun minillərdən keçib gələn zəngin dilinə yaxşı bələd olan bir sənətkar olmuş, xalqın söz sərvətinə məhəbbət və hörmətlə yanaşmış, xalq dilinin söz xəzinəsindən bəhrələnərək Azərbaycan bədii dilinə yeni gözəlliklər gətirmişdir. Onun əsərlərində doğma türk sözləri hiss ediləcək qədər artmışdır. Doğma türk sözlərinin cəsarətlə şeirə gətirilməsi baxımından Kişvəri xüsusi öyrənilməyə layiq bir sənətkardır. Açar sözlər: Kişvəri, Nəsimi, xalq dili, obrazlı deyimlər, idiomatik tərkiblər, poetik lövhələr, frazeoloji birləşmələr, xalq dilinin söz xəzinəsi, türk sözləri, dilin sadəliyi, aydınlığı.