Franciszek Oczko i początki reformy obserwanckiej w polskiej prowincji dominikanów

W literaturze przedmiotu Franciszek Oczko został uznany za postać kluczową dla zrozumienia dziejów polskiej prowincji dominikanów pod koniec XIV wieku. Był postrzegany między innymi jako organizator zakonnego Studium Generale i inicjator przeniesienia stolicy prowincji do Krakowa. Dziś wiemy, że niesłusznie przypisywano Franciszkowi szereg zasług, a jego biografia, zrekonstruowana przez Pawła Kielara, pod wieloma względami nie dorównuje źródłom. Te same źródła pozwalają jednak mówić o aspektach działalności Oczki, które były dotychczas niedoceniane w historiografii. Najważniejszym z nich był niewątpliwie jego prawdopodobny udział we wprowadzeniu reformy obrządku rycerskiego zainicjowanej przez Rajmunda z Kapui w polskiej prowincji. Autorka tekstu ponownie analizuje źródła, które można powiązać z Franciszkiem Oczką, i dochodzi do wniosku, że został on wysłany na studia do Cambridge w 1378 roku i uzyskał tytuł magistra teologii świętej na Uniwersytecie Pruskim dopiero w 1393 roku. Jako wikariusz Rajmunda z Kapui, co najmniej od 1393 roku, był zaangażowany w konflikt zainicjowany przez Piotra Wasserabe i po zakończeniu sporu wokół Wasserabe, który był zarządcą prowincji polskiej, że wycofanie się Wasserabego, na które wpłynął Franciszek Oczko, zakończyło okres dominacji Wrocławia w prowincji polskiej. Uważa również, że Franciszek mógł należeć do pierwszych propagatorów idei reformy obrządku peryferyjnego w polskiej Prowansji. Choć Franciszek pracował nad jej wprowadzeniem, potrzebował pół wieku, aby zacząć na dobre wpływać na polskich dominikanów.