W sprawie intercesji G. Skryboniusza Kuriona z 1 marca 50 roku przed Chrystusem przeciwko wyznaczeniu następcy G. Juliusza Cezara w prowincjach galijskich

Przedmiotem zainteresowania autora są działania C. Scriboniusa Curiona podczas sesji Senatu 1 marca 50 r. p.n.e., na której uniemożliwiono pozbawienie C. Juliusza Cezara stanowiska namiestnika prowincji galijskich. W rezultacie wspomniana sesja, mimo długich i starannych przygotowań, a także mimo że została zwołana wyłącznie w celu rozwiązania tego konkretnego problemu, zakończyła się fiaskiem. Działania Curiona doprowadziły do niepowodzenia wszelkich wysiłków podjętych przez Pompejusza i jego sojuszników z kręgu optymatów, którzy stali za organizacją tej sesji już w poprzednim roku. Trybun ludowy przyczynił się także do zaostrzenia konfliktu między Cezarem z jednej strony a Pompejuszem i jego stronnictwem z drugiej, a także do przedłużenia politycznych sporów związanych z tą kwestią aż do początku stycznia 49 r. p.n.e. Z tego powodu C. Scribonius Curio miał swój udział w wybuchu wojny domowej między Cezarem a Pompejuszem i jego sojusznikami. W tym kontekście należy postrzegać interwencję Curiona, trybuna ludowego, podczas tej sesji Senatu jako wydarzenie o ogromnym znaczeniu. Było to również pewnego rodzaju polityczne arcydzieło, gdyż Curio, uniemożliwiając odebranie Cezarowi namiestnictwa prowincji galijskich, umożliwił mu dalszą obronę swojej pozycji w państwie. Zorganizował swoje działania w taki sposób, aby nie dać przeciwnikom Cezara pretekstu do natychmiastowego zastosowania wcześniej przygotowanych wobec niego sankcji. Zamiast tego doprowadził do ujawnienia rzeczywistych zamiarów Pompejusza i jego sojuszników z kręgu optymatów. Celem autora jest zatem wyjaśnienie wszystkich istotnych i dostępnych aspektów działań podjętych przez C. Scriboniusa Curiona, trybuna ludowego, podczas sesji Senatu 1 marca 50 r. p.n.e., a w szczególności ustalenie, czy w celu storpedowania planów przeciwników Cezara skorzystał on z prawa weta, które było wówczas przywilejem trybuna ludowego. Problem polega na tym, że postawa i działania Curiona podczas tej konkretnej sesji nie zostały jak dotąd jednoznacznie i w pełni wyjaśnione w literaturze przedmiotu. Wielu badaczy nie przywiązuje do tej kwestii wystarczającej wagi, podczas gdy inni, nie opierając swoich wniosków na dogłębnej analizie materiału źródłowego, sugerują, że tego dnia Curio zapobiegł utracie przez Cezara prowincji galijskich właśnie poprzez zastosowanie intercesji. Nie odpowiada to jednak temu, co wydarzyło się później w związku z konfliktem między Pompejuszem, jego optymackimi sojusznikami i Cezarem. Po przeanalizowaniu polityki stron zaangażowanych w ten spór, materiału źródłowego oraz komentarzy badaczy zajmujących się tym zagadnieniem, autor doszedł do wniosku, że sposób przedstawienia działań Curiona podjętych podczas tej kluczowej sesji Senatu w literaturze przedmiotu pozostawia wiele do życzenia. Wykazał również, że Curio w żaden sposób nie mógł osiągnąć swojego celu, gdyby posłużył się intercesją. Wynika to z faktu, że zastosowanie prawa weta natychmiast skutkowałoby wdrożeniem wcześniej przygotowanych sankcji wobec Cezara, co znacząco skomplikowałoby jego sytuację i doprowadziło w kolejnych miesiącach do zupełnie innego przebiegu wydarzeń, niż ten, który znamy ze źródeł.