Nieformalne policyjne rozpytanie (wywiad) — dopuszczalne czy nie? Sprawa Lalik przeciwko Polsce

<p style="text-align:justify"><span style="font-size:11pt"><span style="line-height:150%"><span style="font-family:&quot;Aptos&quot;,sans-serif"><span style="font-size:12.0pt"><span style="line-height:150%"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif">Przedmiotem analizy stało się orzeczenie wydane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawie Lalik przeciwko Polsce, które bez większego rozgłosu zostało przyjęte, a przy tym będzie wymagało nie tylko zmiany przepisów, ale przede wszystkim zmiany mentalności w zakresie gromadzenia danych w najpoważniejszych przestępstwach. W orzeczeniu tym ETPC odniósł się do kwestii dopuszczalności rozpytania faktycznego sprawcy o popełnienie przestępstwa zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem, jeszcze przed przedstawieniem tej osobie zarzutów oraz prawa do milczenia i zakazu samoobciążania się, a ponadto do wykładni prawa do obrony. Europejski Trybunał Praw Człowieka odpowiedział na pytanie, od kiedy faktycznemu sprawcy przestępstwa przysługuje prawo do milczenia oraz zakaz samoobciążania się. Przedmiotem rozważań stała się w konkretnej sprawie dostępność klienta do adwokata. Europejski Trybunał Praw Człowieka dokonał oceny ustalonych zachowań funkcjonariuszy Policji w kontekście legalnego pozyskania dowodów oraz standardów rzetelnego procesu karnego. Treść orzeczenia w sprawie Lalik przeciwko Polsce będzie miała ogromne znaczenie praktyczne, szczególnie dla tych funkcjonariuszy Policji, którzy jako pierwsi mają kontakt z osobą, którą podejrzewają o popełnienie przestępstwa, czyli z faktycznym sprawcą. Orzeczenie to jest wskazówką, jak funkcjonariusze mają postępować. Ponadto orzeczenie ma doniosłe znaczenie dla prokuratorów w zakresie oceny legalności pozyskanych dowodów, możliwości zbudowania na nich oskarżenia i dochowania zasad rzetelnego procesu karnego. Wreszcie jest szczególnie ważne dla sądów, które będą musiały wnikliwie oceniać sposób gromadzenia materiału dowodowego, tak aby podstawę wyroku stanowił tylko ten materiał, który został pozyskany zgodnie z podstawowymi zasadami procedury karnej.</span></span></span></span></span></span></p><p style="text-align:justify">&nbsp;</p>