Πτυχές της ποιητικής τέχνης των ποιητών Alejandra Pizarnik & Eugenio Montale & η πρόσληψη του έργου τους

Με την παρούσα διατριβή, σκοπεύουμε να διερευνήσουμε κάποιες πτυχές της ποίησης των ποιητών Alejandra Pizarnik και Eugenio Montale, αναφορικά με την πρόσληψη του έργου τους από τους κριτικούς. Ειδικότερα θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε τα ερμηνευτικά ελαττώματα και τις προκαταλήψεις που έχουν στιγματίσει το έργο των δυο δημιουργών και να τεκμηριώσουμε πώς η κριτική τείνει να επικεντρώνεται στην προσωπική ζωή των ποιητών, κάνοντας μια φυλετική διάκριση εις βάρος των γυναικών. Στο πρώτο μέρος, εξετάζουμε την εξέλιξη και τις μεταμορφώσεις της Pizarnik, που την οδήγησαν στην «poesía pura». Εστιάζουμε σε χαρακτηριστικά του έργου της διαχρονικά, με στόχο να κατανοήσουμε πώς οι ποιητικοί της πειραματισμοί την οδήγησαν στο να επικεντρωθεί στο γυναικείο σώμα και στην πρόσληψή του ως ποιητική θρησκεία. Στο δεύτερο μέρος, αφενός εστιάζουμε σε πτυχές της ποιητικής παραγωγής του Montale, καθώς, και της κριτικής που άσκησε σε άλλους συγγραφείς, και αφετέρου εξετάζουμε την εξέλιξη της ποίησής του από τη λυρική στη μεταμοντέρνα αντιποιητική γραφή. Επιπλέον αναδεικνύουμε το ζήτημα του Diario postumo που ακόμα δεν έχει ξεκαθαρισθεί αν είναι έργο ή όχι του Γενοβέζου ποιητή. Στο τρίτο μέρος, επικεντρωνόμαστε στην πολιτισμική προκατάληψη που υφίσταται μεταξύ των δυο φύλων στο πλαίσιο της συγγραφικής τέχνης. Σχολιάζουμε τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία των δύο δημιουργών, συσχετίζοντάς τες με προσωπικές αντιλήψεις, που τους ανάγκασαν να παρουσιάσουν κοινούς θεματικούς άξονες με διαφορετικό τρόπο και να αντιμετωπίσουν σεξουαλικά ζητήματα με διαφορετικά αποτελέσματα. Στο τέλος, θα εστιάσουμε στη διεθνή ακτινοβολία των δυο ποιητών, για να στοιχειοθετήσουμε τη μετάβαση από την ποιητική οικουμενικότητα στη συγκεκριμενοποίηση μιας «ελάσσονος λογοτεχνίας» (Deleuze και Guattari 1986: 16).