Wiara w teologii Josepha Ratzingera/Benedykta XVI

Wiarę należy określić przede wszystkim w kategoriach charytologicznych – jest ona łaską, darmo danym darem. Koncepcja wiary Josepha Ratzingera/Benedykta XVI burzy przekonania tych, którzy za bardzo humanizują wiarę, koncentrując się przesadnie na akcie ludzkim, nadprzyrodzoność wiary pozostawiając na drugim planie. Ratzinger daje pierwszeństwo inicjatywie Boga. Wiara jest przestrzenią nadprzyrodzoną, w której spotykają się mysterium człowieka i Mysterium Boga – to, co Boskie w człowieku. Wiara jest tym misterium, które człowieka obejmuje i przenika tak, że Bóg przez łaskę nadprzyrodzoną może się dostać do jego wnętrza. Jest ona tym, co udoskonala człowieka, stanowiącego już dla siebie samego pewnego rodzaju tajemnicy. W doktrynie chrześcijańskiej bowiem przedmiot wiary to nie abstrakcyjna i teoretyczna formuła. Przedmiotem wiary jest osoba – Jezus Chrystus. Wiara dla chrześcijanina jest ostatecznie osobistym spotkaniem z Jezusem z Nazaretu. „U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, ale jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie” (Deus Caritas est,1).