Edebi Hatıratlar Işığında Türk Tiyatrosu (1860-1918)

Bu çalışma, Türk tiyatrosunun modernleşme evresini temsil eden 1860-1918 yılları arasındaki süreci, dönemin edebiyatçılarının ve tiyatro adamlarının kaleme aldığı hatıratlar üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. 1860 yılında Şair Evlenmesi ile başlayan profesyonel süreç; Gedikpaşa Tiyatrosu’nun kuruluşu, Tanzimat ve İstibdat dönemlerinin sansür koşulları ve II. Meşrutiyet’in getirdiği özgürlük ortamıyla şekillenmiştir. Resmî belgeler tiyatronun kurumsal yapısını aydınlatırken; Ahmet Fehim Efendi, Recaizade Mahmut Ekrem, Halit Ziya Uşaklıgil ve Hüseyin Rahmi Gürpınar gibi isimlerin hatıraları, sahne arkasındaki teknik imkânsızlıkları, oyuncuların toplumsal statüsünü ve seyirci profilindeki değişimi insani bir boyutta sunmaktadır. Çalışmada, hatıratların birer "öznel tarih" kaynağı olarak tiyatro yazımındaki kritik önemi üzerinde durulmuş; edebi metinler ile sahne pratiği arasındaki kopukluklar veya iş birlikleri bu tanıklıklar aracılığıyla analiz edilmiştir. Sonuç olarak, 1860-1918 arası Türk tiyatrosunun sadece bir metinler toplamı değil, hatıralarda yaşayan canlı ve toplumsal bir mekanizma olduğu ortaya konulmuştur.