DİĞER ZİHİNLER PROBLEMİ

Zihin felsefesinin önemli problemlerinden bir tanesi “Kendimizden başka bir varlığın bir zihne sahip olup olmadığını nasıl bileceğiz?” sorusundan hareketle ortaya çıkan diğer zihinler problemidir. Bu problem, diğer zihinlere yönelik bir tür şüphecilik ile gözlemlenebilen bedensel ve dilsel davranışların nedensel ilişki kurduğu bir zihin olmama ihtimalini tartışmaya açmaktadır. Eğer böyle bir ihtimal varsa, kendimizden başka hiçbir varlıkta zihnin varlığından emin olamayız sonucuna ulaşan argümana sunulan çözülen önerileri büyük ölçüde kendimiz ile diğerleri arasındaki benzerlikten yola çıkmaktadır. Gözlemlenebilir davranışlardan hareketle yapılacak analojik çıkarımların kendimiz dışındaki varlıklarda da zihnin bulunduğunu göstermek için yeterli olacağını savunan yaklaşımlar, diğer zihinler problemini çözülemez bir problem olarak görmemektedir. Ancak şüpheci tavır doğası gereği, aynı soruyu sormaya devam etmekte ve sınırlı analojik çıkarımların diğer zihinler problemini çözmek için yeterli olmadığını iddia etmektedir. Diğer bir yandan, en iyi açıklama argümanı, diğer zihinlerin varlığını kabul etmenin reddetmekten daha makul olduğu tezine dayalı olarak tümevarımsal bir yöntemle diğer zihinlerin varlığına ulaşılabileceğini öne sürmektedir. Fakat diğer zihinler problemine yönelik çözüm önerilerinin hiçbirisi kesin bir çıkarımın sonucu değildir. Bu argümanlar, analojik ya da tümevarımsal akıl yürütmelerle ulaşılan olumsal sonuçlar öne sürmekte ve diğer zihinler problemine yönelik kökten bir çözüm üretememektedir. Bununla birlikte, diğer zihinler problemini oluşturan argümanın kendisi öncül ve varsayımlarıyla incelendiğinde, argümanın geçerliliğinin de tartışmaya açık olduğu görülmektedir. Bu çalışmada diğer zihinler probleminin, gerçek bir epistemolojik problem olmadığı; ontolojik bir problem olan fenomenal bilinç probleminden daha farklı bir içeriğe sahip olmadığı üzerine bir tartışma yürütülmektedir.