Muzetë ekzistojnë për të gjithë njerëzit

Muzetë mendohet të jenë për të gjithë. Fjala “muze” nënkupton një ndërtesë ose institucion në të cilin janë të ruajtura dhe të ekspozuara objekte me interes historik, shkencor, artistik ose kulturor për shoqërinë. Sipas këtij përkufizimi, mos do të thotë se kjo ndërtesë apo institucion është i arritshëm vetëm për personat me shikim normal?! Një tjetër përkufizim thotë se muzeu është koleksioni i objekteve që mbahen në një institucion për të mirën publike. Sipas këtij përkufizimi, mos do të thotë se ky koleksion i objekteve mbahet nga institucioni vetëm për individë të caktuar apo të privilegjuar?! Kemi arritur në përfundimin se muzetë janë edhe në shërbim të personave me probleme shikimi. Muzetë vizitohen edhe nga njerëzit me aftësi të kufizuara, familjet dhe miqtë e tyre. Muzetë duhet të jenë vende mikpritëse, të ngrohta e gjithëpërfshirëse, të arritshme dhe pozitive për njerëzit me aftësi të kufizuara, për t’i vizituar dhe për të punuar në to. Ndryshimi duhet të fillojë nga ne, për të thyer pengesat vetjake, për të ngritur zërin fort, që të dëgjojë familja, komuniteti dhe shoqëria. Jeta merr kuptim, kur t’i sjell ndryshime të vogla, të cilat zmadhohen dhe që nesër shumëfishohen.Figurat e prekshme u japin njerëzve me probleme shikimi mundësinë për të vlerësuar dhe kuptuar materialin dhe informacionin, që normalisht nuk është i arritshëm për ta. Në këtë rrugëtim, një person me shikim normal vepron si udhërrëfyes për një person që është i verbër, ose ka shikim të ulët. Personi i verbër ose me shikim të pjesshëm mban lehtë krahun e udhëzuesit te pjesa e prapme e bërrylit dhe lejon udhërrëfyesin të ecë një gjysmë hapi përpara. Kjo i lejon atij/asaj të ndjejë dhe të ndjekë drejtimin e udhëzuesit. Një vizitor në muze mund të kërkojë një udhërrëfyes të tillë.