Rozważania o nowym paradygmacie kryminalistyki

Prognozy pojawienia się nowego paradygmatu kryminalistyki pojawiły się pod koniec pierwszej dekady obecnego wieku i zrodziły się z konfrontacji metodyki identyfikacji genetycznej oraz klasycznych rodzajów identyfikacji kryminalistycznych. Oczekuje się, że w tych drugich nastąpi odejście od subiektywnej oceny wartości identyfikacyjnej cech badanych obiektów, na rzecz doświadczalnego sprawdzania częstości ich występowania. W konsekwencji wydawane opinie powinny być oparte na statystycznych szacunkach prawdopodobieństwa powtórzenia się określonej konfiguracji cech w dwóch różnych obiektach. Ma to także doprowadzić do wydawania wyłącznie prawdopodobnych opinii. Celem  artykułu jest  prezentacja stanowisk różnych kryminalistyków odnośnie do przewidywanych zmian paradygmatu kryminalistyki i ocena realności postulatów. DNA i inne obiekty, będące przedmiotem badań kryminalistycznych posiadają różne właściwości, co bardzo utrudnia, a nawet uniemożliwia budowanie reprezentatywnych baz populacyjnych, mających stanowić podstawę do obliczeń statystycznych. Zatem przewidywane przejście od subiektywnych metod jakościowych do obiektywnych metod ilościowych, chociaż pożądane, jest w praktyce bardzo ograniczone.