Wioski młodzieżowe jako alternatywna strategia opieki zastępczej w regionach postkonfliktowych na przykładzie Yemin Orde w Izraelu i Agahozo Shalom w Rwandzie

Artykuł przedstawia ewolucję i adaptację modelu wiosek młodzieżowych (ang. youth villages) jako alternatywnej formy opieki zastępczej w warunkach postkonfliktowych. W pierwszej części artykułu została omówiona geneza koncepcji wiosek dziecięcych i wiosek młodzieżowych na przykładzie SOS Children’s Villages oraz wioski Yemin Orde w Izraelu. W drugiej części tekstu przedstawiono funkcjonowanie i strukturę wioski Agahozo-Shalom z Rwandy, która była wzorowana na Yemin Orde, z uwzględnieniem lokalnej specyfiki kulturowej. Został też omówiony kontekst historyczno-społeczny, aby przybliżyć czytelnikowi sytuację społeczeństwa rwandyjskiego po ludobójstwie, koncentrując się w szczególności na sytuacji dzieci i rodzin. Na podstawie literatury (m.in. Tulane University, Agahozo‑Shalom Youth Village, 2025; Samuels i in., 2017) i studium przypadku pokazano kluczowe czynniki efektywności funkcjonowania wioski: stabilizację emocjonalną poprzez mikrospołeczność, integrację kulturową, partycypację młodzieży oraz zrównoważone finansowanie. W refleksjach końcowych sformułowano wnioski wskazujące skalowalność i trwałość wiosek młodzieżowych jako innowacyjnego i skutecznego rozwiązania w opiece zastępczej po konfliktach zbrojnych.