İNCİR VE ZEYTİN: TÎN SÛRESİ BAĞLAMINDA KUR’ÂN’IN TEŞRÎFİNE MAZHAR OLMUŞ İKİ NİMET

İncir ve zeytin çok eski çağlardan bu yana insan hayatında pek çok alanda daima yerini almış iki meyvedir. Kendilerinde bulunan pek çok fayda nedeniyle gerek gıda gerekse öz bakım ve sağlık açısından insan için vazgeçilemez hâle gelmişlerdir. Bu durum geçmişte nasılsa şimdi de aynıyla geçerliliğini muhafaza etmektedir. Anavatanı kabaca Akdeniz havzası olan bu meyveler yetiştikleri bölgelere de kültürel anlamda tesir etmişler, orada yaşayan halkın gelenek ve göreneklerini de şekillendirmişlerdir. Bu anlamda bir kültür inşa etme vasfı kazanmışlardır. Bununla birlikte insanların dini yaşantılarında da bu iki meyvenin tesirlerini görmek mümkündür. Nitekim semavi dinlere âit kutsal kitaplarda bu meyvelerin isimlerine sıklıkla rastlanırken insanlığın son kutsal kitabı olan Yüce kitabımız Kur'ân-ı Kerîm’de de zikredilmekte, bununla da kalmayıp her ikisi üzerine Allah Teâlâ tarafından yemin edilmekte, hatta Arapça’da incir anlamına gelen “tin” kelimesi müstakillen bir sûreye isim olarak verilmektedir. Tüm bunlar söz konusu bu iki meyvenin dini açıdan da bir öneme sahip olduklarına delalet etmektedir. Tüm bunlar göz önünde bulundurulduğunda bu iki meyvenin dini/Kur’ânî planda da ele alınması gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Tîn suresi hakkında yapılagelmiş birçok tefsir çalışmasının bulunması bir tarafa bilhassa bu iki meyve özelinde yapılmış müstakil bir araştırmanın eksikliği bizi bu konuyu daha derinlemesine ele alma isteğine sevk etmiştir. Bu araştırmada da geçmişten bugüne incir ve zeytin meyvelerinin insan hayatındaki yeri ve anlamının yanı sıra kendilerine Kur’ân’da yemin edilecek kadar önemli görülmelerinin nedenleri ortaya konmaya çalışılacaktır.