Argümantasyon ve iki dilliliğin argümantasyon üzerine etkisi

Çalışmamızın amacı, argümantasyon ile iki dillilik arasındaki ilişkiyi birikimsel ve bilişsel özelliklerin argümantasyon üzerine etkisi bağlamında ele almaktadır. Argümantasyon, “doğru” bilgiye ulaşmanın yanı sıra ikna etme ve uzlaşı sağlama amaçlarıyla gündelik hayatta sıklıkla başvurulan bir mekanizma olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu esnada mevcut bilgilerin mantık süzgecinden geçirilmesiyle amaca yönelik bir akıl yürütme gerçekleştirilmesi söz konusudur. Mevcut bilgiler, dile ve argümantasyon yapısına yönelik bilginin yanında evrensel ve yerel bilgi türlerini içermekteyken; amaç kişinin içinde bulunduğu durumu bireysel açıdan değerlendirip kendini konumlandırması sonucu duruma yönelik aldığı tutuma işaret etmektedir. Bireysel bilgi birikiminin ve durumsallığın getirisi olarak amaçların değişkenlik göstermesi gündelik hayatta yapılan çıkarımların veya öne sürülen iddiaların ve temellendirmelerin dayanak noktalarının farklılık göstermesi sonucunu doğurmaktadır. Bu durum, benzer konular üzerine yürütülen tartışmalarda bilimsel bilgiler, kişisel özellikler, duygusal deneyimler, örnek olaylar, kültürel değerler, toplumsal kabuller gibi farklı kaynaklara göndermelerde bulunulmasının arkasında yatan nedeni anlaşılır kılmaktadır. Konu iki dillilik açısından ele alındığında farklı bir boyut kazanmaktadır. İki veya daha fazla dilsel ve kültürel alanda gelişimini sürdüren kişiler bu yönleriyle tek dillilerden ayrılmaktadır. İki dilliliğin getirisi olan dile, argümantasyon yapısına, dil dolayımıyla edinilen tüm bilgiye dair birikimin yanında akıl yürütmeyle ilgili olan bilişsellik boyutuyla argümantasyon ile iki dillilik arasındaki ilişki araştırmaya değer bir noktaya taşınmaktadır.