Restoratif Materyallerde Yüzey Pürüzlülüğü ile Mikrobiyal Adezyon İlişkisi: Bir Literatür Derlemesi

Günümüz diş hekimliğinde, en sık karşılaşılan klinik senaryolar arasında mikrobiyal kolonizasyon ile doğrudan ilişkili diş çürükleri ve periodontal hastalıklar yer almaktadır. Bu konu, restoratif açıdan ele alındığında, diş sert dokularının yanı sıra dental materyallerin yüzeylerinde de bakteriyel toplulukların birikmesi, bireylerin çürük riskini artırmakta ve çürük oluşumuna sebep olabilmektedir. Son yıllarda, farklı içeriklere sahip dental restoratif materyallerin yüzey özellikleri ve bakteriyel tutulum parametreleri açısından değerlendirildiği çalışmalarda, restoratif materyallerin yüzey pürüzlülüğünün mikrobiyal tutulum açısından önemli bir etken olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bir restoratif materyaldeki bakteriyel adezyon düzeyini değerlendirirken, dental materyallerin kompozisyonunun yanı sıra uygulanan bitirme ve polisaj işlemlerinin de yüzey özellikleri ve yüzey topografisindeki değişiklikler üzerinde etkili olabileceği göz önünde bulundurulmalıdır. In contemporary dentistry, one of the most common clinical scenarios involves dental caries and periodontal diseases that are directly associated with microbial colonization. When addressed from a restorative perspective, the accumulation of bacterial communities on the surfaces of dental hard tissues as well as dental materials can increase individuals’ risk of caries and contribute to the development of tooth decay. Recent studies assessing the surface properties and bacterial adhesion parameters of dental restorative materials with varying compositions have concluded that the surface roughness of these materials is a significant factor in microbial adherence. When evaluating the level of bacterial adhesion in a restorative material, it should be considered that not only the composition of the dental materials but also the finishing and polishing procedures can significantly influence surface properties and changes in surface topography.