Sodalicje mężczyzn w Krakowie na przełomie XIX i XX w.

Na przełomie XIX i XX w. funkcjonowało w Krakowie wiele organizacji katolickich i kościelnych, w tym liczne sodalicje mariańskie. Był to szczególny rodzaj stowarzyszeń kościelnych, powstających osobno dla każdego stanu, płci, grupy wiekowej czy zawodowej. Sodalicje nastawione były na rozwój duchowy swoich członków. Z racji tak dużej różnorodności cieszyły się one zainteresowaniem krakowian, którzy pragnęli poświęcić swój czas doskonaleniu duchowemu i pogłębianiu wiary katolickiej. Sodalicje opierały się na podobnym schemacie organizacyjnym, w którym istotna rolę odgrywał opiekun duchowy, moderator, którym zazwyczaj był duchowny jezuicki, z racji tego, że ruch sodalicyjny narodził się w ramach Towarzystwa Jezusowego. Połączenie z hierarchią duchowną widoczne było także w zatwierdzaniu sodalicji przez władzę kościelną poprzez przyłączanie do archisodalicji Prima Primaria w Rzymie czy też zatwierdzaniu przez Kurię krakowską i przyznaniu biskupowi krakowskiemu uprawnień w ramach sodalicji. Istniejące na przełomie XIX i XX w. sodalicje męskie grupowały kapłanów diecezji krakowskiej, kupców, rzemieślników i rękodzielników, inteligencję męską. Współdziałanie osób o podobnym światopoglądzie i trudniących się tym samym zawodem czy też należących do tej samej grupy społecznej skutkowało silnym zintegrowaniem i wzajemnym wspieraniem w wypełnianiu zobowiązań sodalicyjnych.