GUİLLERMO LORCA’NIN RESİMLERİNDE KORKU VE ARZU DİYALEKTİĞİ

Bu çalışma, Şilili ressam Guillermo Lorca’nın resimlerinde korku ve arzu diyalektiğini sanat tarihi, estetik felsefesi ve psikanalitik kuram bağlamında incelemektedir. Çalışma, Lorca’nın figüratif ve gerçeküstü nitelikli resimlerinde korku ve arzunun birbirini dışlamayan, birbirini üreten iki duygu alanı olarak nasıl kurgulandığını ve bu ilişkinin izleyicide nasıl bir estetik gerilim yarattığını çözümlemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, anlatımcı sanat kuramı ve görsel analiz yöntemleri temel alınarak sanatçının “Sonsuz Yaşam,” “İniş” ve “Karşılaşma” eserleri başta olmak üzere biçimsel ve içeriksel açıdan incelenmektedir.Makale, Lorca’nın resimlerindeki korku imgelerinin izleyicide yarattığı estetik haz ile arzu arasındaki ilişkiyi diyalektik bir okuma üzerinden ele almaktadır. Araştırma, sanatçının eserlerini Jacques Lacan’ın fantazi ve arzu nesnesi, Edmund Burke’ün yüce estetiği ve Julia Kristeva’nın iğrençlik kavramı ile ilişkilendirerek yorumlamaktadır. Literatürde Lorca’nın yapıtlarını korku ve arzu diyalektiği özelinde, psikanalitik ve estetik kuramları birlikte kullanarak bütüncül biçimde ele alan kapsamlı bir akademik çalışmaya rastlanmamıştır. Bu yönüyle araştırma, Lorca’nın resimsel evreninin yorumlanmasına yönelik özgün bir kuramsal çerçeve önermektedir. Çalışma, Lorca’nın resimlerinde insan figürleri, vahşi hayvanlar, kan ve süt gibi semboller aracılığıyla korkunun estetik hazza dönüştürüldüğünü ortaya koymaktadır. Ayrıca Michael Fried’ın teatrallik kavramı doğrultusunda, sanatçının izleyiciyi eşzamanlı olarak sahnenin dışında konumlandıran ve sahneye dâhil eden paradoksal bir görsel ilişki kurduğu ileri sürülmektedir. Sonuç olarak Guillermo Lorca’nın sanatı, modern öznenin bastırılmış korku ve arzularını görünür kılan ve izleyiciye bu duygularla estetik düzlemde yüzleşme olanağı sunan bir katarsis alanı olarak değerlendirilmektedir.