Poetyka kulturowa a praktyka Joanny Bator

Książka poświęcona jest kulturowym praktykom Joanny Bator — kulturoznawczyni, badaczki zajmującej się pisarstwem artystycznym. Jej teksty, wpisujące się w nurt literatury zaangażowanej, zostały poddane procedurom analitycznym z obszaru poetyki kulturowej. Poetyka kulturowa, zwana też nowym historycyzmem, została zainicjowana przez Stephena Greenblatta w latach 80. XX wieku i do dziś stanowi wiodącą metodę odczytywania dzieł kultury, z uwzględnieniem tła historycznego. Jako wiązka interdyscyplinarnych dyskursów daje badaczom nieskończone możliwości interpretacyjne w dziedzinach sztuki czy nauki. Artyści z kolei czerpią z Greenblattowskiej koncepcji, kreując utwory. W tekstach Bator poetyka kulturowa pełni funkcję budulca wypowiedzi, stając się konsekwentnie powtarzaną praktyką. Konfrontacja teorii z praktycznymi sposobami ujmowania problemów przez artystkę rzuca nowe światło na współistnienie i przenikanie się terminów: poetyka i praktyka. Ponadto pozwala przyjrzeć się współczesnym trendom pisarskim. Poetyka a praktyka Joanny Bator zawiera uzupełnienie problematyki badań w obrębie studiów kulturowych, jak również rozszerza zagadnienie creative writing. Jest to pierwsza monografia poświęcona całościowo twórczości Joanny Bator, podejmująca kulturoznawcze tropy, takie jak: feminizm, Inny i Obcy, mikronarracje, miejsce i nie-miejsce, konflikty pokoleniowe oraz społeczne, traumy transgeneratywne, determinizm kulturowy, relacje z rodzicami, psychoanaliza, somatopoetyka, język konstruujący rzeczywistość, podróż jako terapia, konstruowanie tożsamości, pisanie – sposób na przetrwanie, terapeutyczna rola smutku, antropologia, autoetnografia, postmodernizm, rana, blizna, brak, utrata, konsumpcjonizm, trendy lifestylowe (wegetarianizm, minimalizm, wabi-sabi).