Horacio Quiroga’nın “Yaban Balı” Öyküsünün Sembolik İmgelemi

Bu çalışmanın amacı Latin Amerika’nın önde gelen yazarlarından Horacio Quiroga’nın “Yaban Balı” isimli öyküsünü, Fransız düşünür Gilbert Durand’ın İmgelemin Antropolojik Yapıları kuramı çerçevesinde incelemektir. Kişisel hayatında yaşadığı travmatik olaylar Quiroga’nın yazınsal biçemine yansır. Öykülerinde vahşi doğa ve ölüm gibi konulara sıklıkla yer veren Quiroga, Gotik edebiyat temsilcisi Amerikalı yazar Edgar Allan Poe’dan en çok etkilenen isimlerden biridir. “Yaban Balı” öyküsü anlatı başkişisi Gabriel Benincasa’nın vahşi ormana yolculuğu hakkındadır. Bir erginlenme süreci olarak başlayan bu yolculuk, Benincasa’nın ormanda yediği baldan zehirlenerek felç olması ve corrección adı verilen etçil karınca sürüsü tarafından vücudunda en ufak bir et parçası kalmayıncaya kadar yenmesiyle son bulur. Dolayısıyla bu öyküde başarısızlıkla sonuçlanan bir erginlenme süreci söz konusudur; Benincasa’nın zayıf bir bireyden güçlü bir bireye geçmesi için bir eşik olan vahşi ormana yolculuğu, ormanda her şeyin ters gitmesi sonucunda bir ölüm yolculuğuna dönüşür. Benincasa’nın ormanda kullandığı ve onun şehirli yaşamını yansıtan bot, tüfek, maçete gibi ögeler, etçil karınca sürüsünün Benincasa’nın vaftiz babasının evini istila etmesi, Benincasa’nın vahşi ormanda deneyimlediği olaylar sembolik düzlemde ele alınacak ve Durand’ın kuramındaki gündüz ve gece rejimleri arasındaki karşıtlık açısından incelenecektir. Horacio Quiroga’nın bilinçli veya bilinçsiz olarak kullandığı semboller üzerinde durularak öykünün derin anlamının açığa çıkarılması ve çalışmanın ilgili alana katkı sağlaması hedeflenmektedir.