Piano Technique Analyses of Maurice Ravel Sonatine

Bu makalenin amacı 20. yüzyılın önemli besteci ve piyanistlerinden Maurice Ravel’in üç bölümden oluşan gerek armonik yapısı açısından gerek yorumculuk ve piyanistik açıdan oldukça zor, sağlam bir armoni bilgisi ve çalış tekniği gerektiren Sonatine adlı eserini tanıtmaktır. Ravel eserini “Sonat” yerine “Sonatine” olarak adlandırılmış ise de aslında piyanistik açıdan bu başlık eserin zorluk derecesi düşünüldüğünde yanıltıcı olacaktır. Sadece bölümlerin, klasik sonat yapısı bölümlerinden daha kısa olması sebebi ile eserin yapısına uygun bu başlık Ravel tarafından özenle seçilmiştir. Yumuşak lirik yapısı, empresyonist armonik yapısı, düzensiz ve beklenmedik aralıklar, hızlı değişim gösteren cümle geçişleri, sık kullanılan tempo değişiklikleri, armonik değişim ile ritim değişikliğinin uyumlu olarak bir arada kullanılması eserin önemli özelliklerindendir. Piyano izlenimci bestecilerin çok sıklıkla kullandığı bir enstrüman olmakla beraber renk tınısı ve ses genişliği olarak yeni arayışlara da zemin hazırlar. Pedal kullanımı ve çeşitliliği bu dönemde daha çok önem kazanmaktadır. Nüans ve sık tempo değişiklikleri ile pedal tekniği izlenimci dönemin özelliği olan buğulu ses rengini ön plana çıkaran temel unsurlardan sayılabilir. Ravel izlenimci müziğin en büyük ustalarındandır. Eserlerinin melodik, armonik ve ritmik zenginliği dikkat çekicidir. Bu çalışmada eserin bazı bölümlerinden pasajlar seçilerek eserin genel yapısı tanıtılmaya çalışılmış ve yorum açısından seslendirmek isteyen piyanistlere yol göstermesi amacı ile yorum önerileri sunulmuştur. Sonuç olarak yoruma ışık tutacak ve netlik kazandıracak öneriler verilmiştir.