Zapadna granica ilirske fitogeografske provincije

Prvu analizu ilirske vegetacije dao je G. Beck-Mannagetta 1901. godine. Sljedeći rad koji definira ilirsko područje objavljuje L. Adamović 1907. godine. Prema ovom autoru ilirska zona manje-više prati područje središnjih Dinarida – Dinarskih Alpa. Ovaj je autor podijelio ilirsku zonu na bosansku, hercegovačko-crnogorsku i srpsku podzonu. Pojam ilirskog floralnog elementa uvodi G. Beck-Mannagetta (1901) za označavanje svih biljnih svojti koje su u svojoj rasprostranjenosti u potpunosti ograničene ili locirane po svom središtu s ilirskim državama, bez obzira na vegetacijske oblike kojima pripadaju. Geografski, ovo odgovara Dinarskim Alpama te bi sa klimatskog gledišta to trebali biti uglavnom termofilni i heliofilni elementi, čak i kada su razvijeni u planinskom pojasu. Ove vrste, čak i kada se nalaze pod utjecajem planinske klime Dinarskih Alpa, još uvijek se nalaze pod snažnim (i izraženim) utjecajem mediteranske klime (Trinajstić, 1992). Ilirsko područje zapravo obuhvata dijelove Slovenije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Crne Gore. Fukarek (1978) spominje centralnu, tzv. “corr” zonu ilirske provincije, koja pokriva prostor između rijeka Kupe, Korane, Une, Sane i Vrbasa (Slovenija, Hrvatska i Bosna). Međutim, pored centralne zone, Fukarek, slično kao Adamović (1907), širi ilirski prostor opisuje kao kompleksno područje koje se može podijeliti na: sjeverno (slovensko-hrvatsko), centralno (bosansko) i južno (Hercegovina – Crna Gora). Sličnu početnu poziciju kasnije ima Mayer (1986), koji daje mapu za Balkansko poluostrvo. Na spomenutoj globalno preglednoj karti vidljivo je da “klasično ilirsko područje” ne obuhvata područje pokriveno planinskim grebenom Alpa. Ovo područje, nazvano Alpe, potpuno je izvučeno iz ilirskog područja. Ako analiziramo detaljnu kartu zapadnog područja ilirske provincije koju su dali Wraber (1960) za Sloveniju i Fukarek (1980) za bivšu Jugoslaviju, vidljivo je da po njihovom shvatanju zapadna granica Ilirske provincije završava u Sloveniji i ne ulazi u Austriju. Analizirajući Wraberovu mapu iz 1960. godine, Fukarek 1978. navodi da se u to vrijeme pod naziv Fagion illyricum, a sada Aremonio-Fagion, uključuje: dinarski, preddinarski, predalpski i djelimično pretpanonski sektor u Sloveniji. Možemo izjednačiti područje Dinarida (Dinarskih Alpa) u geografskom smislu sa fitogeografskim područjem ilirske provincije. Međutim, suprotno navedenom, moderna shvaćanja uključuju i dio južnih Alpa – Koruška u Austriji – u ilirsku fitogeografsku provinciju (Annon. 2006, 2013). Postavlja se pitanje gdje je zapadna granica ilirske fitogeografske provincije?