Mide Kanserinde Klinik Evreleme ile Patolojik Evrelemenin Karşılaştırılması ve Uyumun Değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışma, mide adenokarsinomunun preoperatif evrelemesinde kullanılan farklı görüntüleme yönt-emlerinin etkinliğini ve bu yöntemlerin birbirine kıyasla üstünlüklerini araştırmayı amaçlamaktadır. Elde edilen bulgular doğrultusunda, cerrahi ve tedavi planlamasında en uygun yaklaşımın belirlenmesi hedeflenmiştir. Materyal ve metod: Bu çalışma, 2015-2021 yılları arasında cerrahi tedavi uygulanmış 226 mide adeno-karsinomu hastasının verilerinin retrospektif olarak analiz edilmesiyle gerçekleştirilmiştir. Hastaların %68,1’i erkek (n=154), %31,9’u kadın (n=72) olup, yaş ortalaması 63,9 ± 11,67 yıldı. Hastalar, ameliyat öncesinde BT (Bilgisayarlı Tomografi), PET-CT (Pozitron Emisyon Tomografisi) ve EUS (Endoskopik Ultrasonografi) ile taranmış ve bu görüntüleme yöntemlerinden elde edilen sonuçlar, patolojik evreleme ile karşılaştırılmıştır. Analiz kapsamında hastalar; Yaş, cinsiyet, tümörün lokalizasyonu, boyutu, uygulanan ameliyat tipi, klinik evre ve patolojik evre gibi değişkenler açısından değerlendirilmiştir. T evrelemesi için Kappa uyum testi, N evrelemesi için ise Binary Lojistik Regresyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Patolojik evreleme ile uyumu incelendiğinde, T evrelemesinde kullanılan preoperatif görüntüleme yöntemlerinde, BT, PET-CT ve EUS’nin uyum düzeyleri sırasıyla orta düzeyde (Kappa=0,421), yüksek düzeyde (Kappa=0,523) ve en yüksek düzeyde (Kappa=0,621) olarak bulunmuştur. T evrelemesinde, en yüksek doğruluk oranı %87.1 ile EUS'un T1 evresindeyken, PET-CT ve BT ise T3 evresinde sırasıyla %72.5 ve %68.2 olarak saptandı. N evrelemesi sonuçlarına göre, en yüksek doğruluk oranı N0 evresinde tespit edildi; bu evre için doğruluk oranları BT'de %84,9, PET-CT'de %84,2 ve EUS'da %88,4 olarak saptanmıştır. Ancak EUS, büyük lezyonlar ve mide-özofagus bileşkesindeki lezyonlarda tanısal zorluklar yaratabilmektedir. Ayrıca, tümörün çapı ve lokalizasyonunun, görüntüleme yöntemleri ile patolojik evreleme arasındaki uyumsuzluk riskini artıran önemli faktörler olduğu saptanmıştır. Sonuç: Çalışmanın sonuçları, her bir yöntemin kendine özgü güçlü yönleri olduğunu ve preoperatif evreleme sürecinde bu yöntemlerin bir arada kullanılmasının daha doğru ve kapsamlı sonuçlar sağlaya-bileceğini göstermektedir.