BAHAETTİN KARAKOÇ'UN ŞİİRLERİNDE SİMGE KURGUSU VE GÖRÜNTÜ DÜZEYLERİ

Cumhuriyet sonrası Türk şiirinin önde gelen şairlerinden “Ak Saçlı Beyaz Kartal” olarak bilinen Bahaettin Karakoç, özgün şiir evreniyle akıllarda yer etmiştir. Dilin sınırlarını zorlamış, yeni çağrışım değerleri oluşturmuş ve şiirlerinin mana değerini artırmıştır. Bu durum özgü(n) şiir algısı ve kendine has tarzıyla şiirlerine farklı bir boyut kazandırmıştır. Geniş bir kelime hazinesi bulunan şair simgesel tasarılarıyla da şiirlerinin mana evrenini derinleştirmiştir. Şiirlerinin bir yanı lirik diğer tarafı düşünce ağırlıklı olan şair, bunları oluşturduğu simgelerle aktarma gayesindedir. Dolayısıyla onun şiirlerinde zengin simgeler bütünüyle karşılaşmak kaçınılmazdır. Bahaettin Karakoç’un şiirlerinde simge ve kurgusu, onun şiirlerindeki zengin, çeşitli ve çok katmanlı olan simgeleri ve görüntü düzeylerini gözler önüne serer. Şairin değerlerini, objelere yansıyan taraflarını yeniden kavramayı sağlar. Nitekim insanlar nesne ve kavramlara kültürün, geleneğin ve tarihin getirileriyle yeni mana değerleri yükler. Bu da simgeler yardımıyla olur. Karakoç’un şiirlerindeki simgeler bireysel, geleneksel ve evrensele doğru açılır. Simgeler dil ile bütünleşerek yeni tasarılar meydana getirir. Karakoç’un şiirlerinde, tabiata ait unsurlarla oluşan simgeler, dini simgeler, kültürel ve geleneksel simgeler olarak görünmektedir.