Sztuka instalacji jako ślad procesu artystycznego

W artykule skupiam się na rozważeniu sztuki instalacji jako śladu procesu artystycznego. Zagadnienie to wystąpiło wyraźnie w związku z action painting i twórczością Jacksona Pollocka. Krytycy sztuki zwracali uwagę, że w przypadku malarstwa amerykańskiego artysty, wykonanie obrazu przestawało być celem działań. Tym, co prezentowano publicznie był obraz, czyli płaszczyzna pokryta plamami barwnymi. Jednak właściwości tego wytworu sugerowały wyraźnie konieczność uwzględnienia czynności, które doprowadziły do jego powstania, wzięcia pod uwagę stosowanej przez Pollocka techniki malarskiej określanej jako dripping. Później, w latach 50. i 60., tendencja ta znalazła rozwinięcie w happeningach i events. Teoretycy happeningu wskazywali na action painting jako jedno ze źródeł owej twórczości. Możliwość przekształcenia happeningu w instalację i odwrotnie, właściwie od początku była zawarta w koncepcji obu tych zjawisk artystycznych. Również w sztuce performance, „pozostałości” po działaniu artysty często traktowane są jako obiekty, instalacje. W artykule omówię przykłady działań artystów (między innymi Allana Kaprowa, Josepha Beuysa, Marcina Berdyszaka, Juliana H. Raczko i innych), w przypadku których powstałe instalacje są zapisem ich działań, swoistym śladem po nich.