Toksyczność wód w zbiornikach antropogenicznych na terenach pogórniczych oceniona na podstawie biotestów

Częstym kierunkiem rekultywacji wyrobisk i zagłębień na terenach pogórniczych jest kierunek wodny. Jakość wody w tak powstałych zbiornikach zależy od szeregu czynników, np. sposobu przeprowadzonej rekultywacji, obecnego użytkowania oraz wielkości zbiornika. W pracy przedstawiono wyniki badań toksyczności wód dla trzech zbiorników antropogenicznych o różnej wielkości, powstałych w różny sposób oraz z różnym sposobem użytkowania. Dwa z nich wiążą się z wydobyciem siarki, jeden powstał w odkrywce (Jezioro Tarnobrzeskie), a drugi na terenach osiadań po eksploatacji otworowej (zbiornik na terenie dawnej Kopalni Siarki Jeziórko). Trzeci ze zbiorników powstał w wyrobisku po eksploatacji kruszyw (zalew Bagry w Krakowie). Na dwóch zbiornikach dozwolone są wszelkie formy rekreacji, na jednym tylko wędkowanie. Zakres prezentowanych wyników badań dotyczy testu kiełkowania i wczesnego wzrostu względem Lepidium sativum oraz testu rozrodczości Daphnia magna. Zaprezentowano także wyniki badań toksyczności osadów dennych pobranych z Jeziora Tarnobrzeskiego i zalewu Bagry (test kiełkowania i wczesnego wzrostu względem Sorghum saccharatum, Sinapis alba i Lepidium sativum). Na podstawie przeprowadzonych biotestów stwierdzono, że w Jeziorze Tarnobrzeskim woda ma najlepszą jakość, najsłabszą zaś w zbiorniku na terenie dawnej Kopalni Siarki Jeziórko. Do dobrej jakości wody w Jeziorze Tarnobrzeskim przyczynia się niewątpliwie jego wielkość. Osady denne z Jeziora Tarnobrzeskiego nie wykazywały toksyczności względem roślin, osady z zalewu Bagry wykazywały niską toksyczność w stosunku do dwóch gatunków roślin.