Biedne miasto Łódź

Autorka zajmuje się w tekście problemem wykluczenia i biedy w Łodzi w okresie modernizmu, rozciągając ten okres do roku 1939. Oparła się na źródłach mówionych, pochodzących z terenowych badań etnograficznych, które bazują na pamięci dziejów rodzin robotniczych. Świadectw tego typu dostarcza Archiwum Etnograficzne im. B. Kopczyńskiej-Jaworskiej Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej UŁ. Badania kultury robotniczej zachowane w Archiwum dotyczyły między innymi stylu życia i codzienności rodzin robotniczych, zmiany wzorów kulturowych migrantów ze wsi do miasta oraz kształtowania się nowej warstwy społecznej i fenomenu miejskości w jej łódzkiej odmianie. Ubóstwo czy bieda nie były tematem bezpośrednio podejmowanym i wyodrębnionym podczas badań etnograficznych, choć temat ten pojawiał się pośrednio, np. we wspomnieniach kryzysów, w tym w rodzinie czy na rynku pracy. Biedę można jednak zaliczyć do tematów składających się na strukturę długiego trwania specyficznego mitu Łodzi, jako „złego miasta”. Z drugiej strony, ważne dla zrozumienia ubóstwa jest dotarcie do opisów jego doświadczania, by zastanowić się, czy można mówić o przemianach w doznawaniu niedostatku na przestrzeni dłuższego czasu.