Empiryczna adekwatność Arystotelesowskiej mądrości praktycznej

Krytyka mądrości praktycznej jest drugą linią ataku sytuacjonistów na etykę cnót. W ramach tej linii argumentacyjnej sytuacjoniści powołują się na eksperymenty przeprowadzone przez psychologów kognitywnych, które ich zdaniem dowodzą, że na ogół nasze działanie jest konsekwencją wielu nieświadomych i automatycznych procesów poznawczych i motywacyjnych niezgodnych z naszymi moralnymi przekonaniami i wartościami. Tymczasem Arystotelesowska mądrość praktyczna – cnota o fundamentalnym znaczeniu dla etyków cnót – zakłada harmonię quasi-automatycznych i refleksyjnych procesów poznania, motywowania i działania oraz naszego moralnego zaangażowania. To – zdaniem sytuacjonistów – ma świadczyć o empirycznej nieadekwatności Arystotelesowskiej phronesis. Mój artykuł jest próbą odparcia tej krytyki przez pokazanie, że najnowsze badania w zakresie psychologii społecznej i kognitywnej nie kwestionują doskonalenia praktycznej mądrości w Arystotelesowskim ujęciu, przeciwnie pozwalają pokazać, jak nauka o cnocie etycznej współgra z wynikami najnowszych badań empirycznych.