NAMIK KEMAL’İN İNTİBAH ROMANINDA OTHELLO SENDROMU

Kıskançlık, olağan bir duygu olduğu gibi tarif edilmesi zor bir duygudur. Aşkta kaçınılmaz bir duygu olarak görülen kıskançlık, edebiyatta da karşımıza çokça çıkan bir duygu durumudur. Kıskançlık denilince akla ilk William Shakespeare’in Othello adlı eseri gelir. Bunun sebebi Othello’da aşırı ve anormal kıskançlık ve bunun getirdiği feci sonun etkileyici bir şekilde aktarılmış olmasıdır. Bu eserle birlikte patolojik, anormal ve aşırı kıskançlık “othello sendromu” olarak adlandırılmıştır.Türk edebiyatının ilk edebî romanı olan İntibah’ta da Namık Kemal, othello sendromuna yer vermiştir. Patolojik kıskançlığın feci sonuyla karşılaştığımız İntibah, çoğunlukla bir aşk romanı olarak değerlendirilmiş; romanın psikolojik boyutuna ve bunun arkasındaki kıskançlık duygusuna eğilinmemiştir. Romanda Ali Bey’in Mehpeyker ve Dilâşub ile yaşadığı çatışma ele alınmıştır. Romanda çatışmayı oluşturan asıl unsur ise kıskançlık duygusudur. Ali Bey- Mehpeyker- Dilâşub ve Abdullah Efendi’nin kıskançlıkla birlikte anıldığı romanda kıskanılanların ve kıskananın her birinin bir uçta yer aldığı kıskançlık üçgeni karşımıza çıkmaktadır. Bu üçgenin ucundaki kişiler romanda yer değiştirebilmektedir. Çalışmamızda Namık Kemal’in İntibah adlı eserindeki kıskançlık üçgenleri ve kıskançlığın roman karakterlerindeki görünümü ele alınacaktır.