Seramik sanatında renk ilişkilerinin Johannes Itten’ın renk teorisi ekseninde değerlendirilmesi

Çağdaş seramik sanatında rengin kullanımı sır, astar veya çamurun pigment ve/veya oksitlerle renklendirilmesi yoluyla gerçekleşmektedir. Ortaya çıkan renkler seramiğin pişirildiği dereceye göre farklılık gösterirken, sıcaklık arttıkça rengin kroma değeri de artar. Geçmişte ağırlıklı olarak toprak ve bej tonlarının hâkim olduğu seramik sanatında, pigment endüstrisinde gerçekleşen gelişmeler sayesinde bugün renk skalasında mevcut tüm renkler elde edilebilir ve uygulanabilir hale gelmiştir. Bu bağlamda tıpkı resim sanatında olduğu gibi seramik sanatında da renklerin özellikleri ve birbirleriyle kurdukları ilişkiler rengin etkili ve doğru kullanımı temelinde daha önemli hale gelmiştir. Antikiteden başlayarak günümüze kadar sanat alanında renklerin birbiriyle olan ilişkilerini çözümlemek üzere birçok araştırma yürütülmüş ve bu bağlamda birçok teori ortaya atılmıştır. Sanat alanında ortaya atılan teorilerden günümüzde hala geçerliliğini koruyan teorilerden biri Johannes Itten’ın -yedi renk kontrastlığı- teorisidir. Yapılan araştırmada Itten’ın renk teorisinden yararlanılarak yalın renk kontrastı, açık koyu, sıcak soğuk, tamamlayıcı, kalite, eş zamanlı ve miktar kontrastlığı çağdaş seramik sanatı örnekleri üzerinden irdelenmiştir. Yapılan araştırma göstermektedir ki form ve renk her ne kadar birbirinden uzak kavramlar gibi görünse de etkin kullanıldıklarında birbirini destekleyen öğelerdir. Rengin seramik sanatında etkin biçimde kullanımı ise rengin niteliksel ve niceliksel ilişkilerinin çözümlenmesiyle mümkündür.