Mitokrytyka w badaniach literackich

Monografia Mitokrytyka w badaniach literackich prezentuje specyfikę metodologii mitokrytycznej (zwanej niekiedy mitodologią) wprowadzonej do kanonu humanistycznego przez Gilberta Duranda, a rozwijanych do dziś przez jego uczniów i kontynuatorów.  Celem książki jest pokazanie potencjału mitokrytyki jako metody hermeneutyki tekstu w badaniach literaturoznawczych, w szczególności w badaniach polonistycznych. W monografii podjęta została próba uporządkowania słownika mitokrytycznego, zdefiniowania podstawowych terminów teoretycznych składających się na warsztat badawczy współczesnego mitokrytyka. Przez ostatnie dziesięciolecia światowych badań mitokrytycznych wyłoniła się wręcz nowa poetyka dzieła literackiego, z nową specyficzną terminologią, proponująca nowe narzędzia badawcze, w Polsce ciągle jeszcze funkcjonująca na marginesach lektur w dyskursie zdominowanym przez dynamicznie zmieniające się metodologiczne mody. Monografia składa się z dwóch, wzajemnie dopełniających się części. Część pierwsza, zatytułowana Mitokrytyka. Teoretyczne ustalenia i aporie jest próbą usystematyzowania najważniejszych zagadnień teoretycznoliterackich dotyczących mitokrytyki jako specyficznej metody hermeneutyki dzieła literackiego, z uwzględnieniem dziś już kanonicznych tekstów założycielskich oraz najnowszego światowego stanu badań. Część druga: Reimmersja kulturowa mitu ukazuje alienację, tekstualizację i literaryzację mitu, artystyczne sposoby odradzania się mitu jako antropologicznej struktury wyobraźni w literaturze dwudziestego wieku. Zaprezentowane zostały: dystorsja literacka mitu, fenomen mitopoetyzacji, rekonstytuowanie się w konkretnych utworach literackich mitemów, które zakorzenione są w kulturze od wieków oraz ich inkorporacja w nowoczesne schematy narracyjne.