ONTOLOJİNİN SİNEMAYLA SINANMASI: BADİOU VE DELEUZE’DE "ÇOKLUK" EKSENİNDE İMGE, OLAY VE HAKİKAT

Sinemadan sonra onun hakkında yapılan tartışmalar felsefenin temel konularına dair olmuştur. Söz gelimi, hareket ve zaman, duyulur ve düşünülür olan, gerçek ve sahte gibi ikilikler akla ilk gelenlerdir. Özellikle çağdaş felsefenin sinemaya dair yoğun bir ilgisi olmuştur. Bu ilgi, sadece felsefi argümanların filmler aracılığıyla örneklendirilmesiyle değil, sinemanın neliğini doğrudan felsefi problemler içerisinde ele almak şeklinde kendisini göstermiştir. Artık geniş bir literatüre sahip olan sinema felsefesinden söz edebiliriz. Badiou ve Deleuze’ü bu felsefe için birer kilometre taşı olarak görmek yanlış olmaz. İki filozofun da sinemaya tanıdıkları ayrıcalıklı rol, ancak felsefelerine bakarak anlaşılabilir. Bu çalışmanın amacı da, Badiou ve Deleuze’ün sinemaya dair görüş ayrılıklarının, Çok’u temel alan köklü bir anlaşmazlığın semptomu olduğunu göstermektir. Sinemanın müstakilliği konusunda hemfikir olan Badiou ve Deleuze, bu ortaklığı farklı yollardan inşa etmiştir. Çok’un edimsel mi virtüel mi olduğu tartışmasına bağlı olarak olay kavramı farklılaşan bu iki filozof sinemadan farklı etik ve estetik sonuçlar çıkarmıştır. İmgenin ontolojik bir düzlemde ele alındığı Deleuzecü sinemaya karşılık, Badiou’nun boşluğa yerleştirdiği, bir hakikat usulü veya sanat konfigürasyonu olarak sinema ikiliği söz konusudur.